Դասարանում

147. Վերևում, համարյա երկնքի տակ, ծնվեցին ջրի կաթիլներ։ Նրանք լեռների բարձրից, հողի միջից դուրս եկան ու, լույսն իրենց մեզ, ցնծության թիթեռն իրենց վրա կչկչալով իջան ցած։ Լեռն ի վար, ծառերի կողքերով, թփերի արանքներով, զարմանազան խատուտիկ խճաքարերի վրայով գալիս էին կաթիլներ։

—Ինչքան քաղցր եք, – ասում էին նրանց մամուռները։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s