Ուսումնական ժամերգություն

  • Տերունական աղոթք

Հայ՛ր մեր, 

որ յերկինս ես, 

սուրբ եղիցի անուն  Քո, 

եկեսցէ արքայութիւն Քո, 

եղիցին կամք Քո 

որպէս յերկինս եւ յերկրի:

   Զհաց մեր հանապազորդ 

տո՛ւր մեզ այսօր. 

եւ թո՛ղ մեզ զպարտիս մեր, 

որպէս եւ մեք թողումք 

մերոց պարտապանաց:

   Եւ մի՛ տանիր զմեզ ի փորձութիւն, 

այլ փրկեա՛ զմեզ ի չարէն, 

զի Քո է արքայութիւն եւ զօրութիւն 

եւ փառք յաւիտեանս.  ամէն:

Միասնական կատարում

Հատվածներ Սուրբ Պատարագից

  • Միասնական կատարում ՝ «Սուրբ Աստված»-խմբավար՝ Մարիամ Մնացականյան

Սուրբ Աստուած, Սուրբ եւ Հզօր, Սուրբ եւ Անմահ,
որ ծնարր ի հայտնեցար, ողորմեա մեզ:

  • Միասնական կատարում՝ «Հիշեա Տեր»-խմբավար՝ Հասմիկ Մաթևոսյան

Յիշեա Տէր եւ ողորմեա,  Տէր ողորմեա, քեզ Տեառնըդ  յանձն եղիցուք.
Տէր ողորմեա, Տէր ողորմեա, Տէր ողորմեա:

Քրիստոս ի մէջ մեր յայտնեցաւ
Որ էնն Աստուած աստ բազմեցաւ
Խաղաղութեան ձայն հնչեցաւ
Սուրբ ողջույնի հրաման տւաւ
Եկեղեցիս մի յանձն եղև
Համբոյրս յօդ լրման տւաւ
Թշնամութիւնն հեռացավ
Սերն ընդհանուրս սփռեցաւ:
Արդ պաշտոնեայք բարձեալ ըզ ձայն
Տուք օրհնութիւն ի մի բերան
Միասնական աստվածութեան
Որում սրովբեքն են սրբաբան:

Nutcracker

It was the night before Christmas. Clarla and Fritz were sitting by the door of the kitchen. Their cheeks were red after throwing snowballs outside in the cold air. Their eyes shone brighter than the candles on the Christmas tree, and were chattering very excitedly about something.

What were two children so excited about on Christmas Eve? You don’t have to be a genius to guess the answer to that question — for they were talking about… Presents.

The presents for Clara and Fritz were wrapped up and waiting for them on the kitchen table, just on the other side of the door. But the children were forbidden to go through the door until it was time — time for presents. And as they couldn’t see the presents, they talked about them instead.

“I bet,” said Fritz, “that this year, Godfather Drosselmeyer has made a two entire armies of clockwork soldiers – thousands and thousands of them; cavalry, and infantry, and artillery – and they’ll go to war with each other and fire cannons and guns like this: BAAAMMMMM! It will be just like a real battle!”

“Oh no!” Said Clara. “I do hope he’s made something more pretty than that. I think he’s made a toy theatre with an orchestra that plays, and ballerinas who look like swans and dance on their tip-toes. In fact, Godfather Drosselmeyer has told me himself that he had been to see the Russian dancers – and that they were the most marvellous thing he had ever seen – and that’s why I think he’s making a magic theatre for us.”

“You’re such a silly nincompoop sometimes,” said Fritz. “Godfather Drosselmeyer doesn’t do magic. He makes clockwork that you can wind up.”

“Oh yes he does do magic,” said Clara. “And in any case, you’re the silly nincompoop – so there!”

The children chattered on, until at last the door bell rang to announce that Godfather Drosselmeyer himself had arrived at the house. The children rushed to meet him in the hall.

“Oh godfather, do please come into the kitchen so we can open our presents,” begged Clara.

He was a funny-looking man, who wore a wig that sometimes slid half off his head. He had a faint mustache that had never grown very bushy, and his left eye was usually half closed. His hands and fingers were very tiny, but he was ever so clever with them – for Fritz was right; Godfather Drosselmeyer was a watch and clock maker, and one of the cleverest who ever lived at that. Then perhaps Clara was right too — maybe, just maybe he also could do a little magic. But in any case, his presents were always amazing and wonderful.

It took a while to gather the whole family; including parents, children, aunts, uncles and godparents. At last it was time to open the presents. Sweets, dolls, and tin soldiers all emerged out of the wrapping, and even a sultan’s palace beautifully carved and painted. They were exciting and lovely presents – and at last they were all opened – except that they hadn’t yet found a gift from Godfather Drosselmeyer. Clara understood that he was keeping back an extra special surprise for them, but Fritz thought that their godfather was such a strange man, that perhaps he had forgotten all about Christmas this year. Both children were too polite to ask – but Clara gave her Godfather a gift of her own – a picture of a sugarplum fairy that she painted herself. The old man was clearly delighted with it.

He said, “And what have I got for dear Clara and Fritz this year? Ah yes, I remember now. It’s here in my waistcoat pocket.”

He pulled out a very small present – no longer than his hand. “Which one of you two wants to open it this year?”

Fritz saw how small the present was and said, “Let Clara open it. She’s so excited about it because she’s still a baby.”

Clara took the present and felt it. Yes here was its head – a little on the large size, and here were its legs. She smiled and said, “It’s a doll. I bet it dances.”

She carefully unwrapped it, and saw that it wasn’t just a doll. It was a nutcracker – painted to look like a soldier. The handles were legs in bright red trousers, and with feet in shiny boots, and the part where you put the nuts to crack them looked like an oversized head with giant jaws. On top of its head it wore a tall fury hat. To tell you the truth, it was rather ugly.

“Why, thank you,” said Clara. “You’re not disappointed, are you?” Godfather Drosselmeyer asked.

“No,” she said. “I love the nutcracker soldier because he’s funny,” and she gave her godfather a hug and a kiss.

But Fritz did not like the nutcracker soldier at all. He thought it was useless — well almost — you could use it to crack nuts, and after dinner that’s what they did. Clara and Fritz sat under the Christmas tree and cracked walnuts in the mouth of the soldier. Clara wasn’t quite strong enough to break the shells, but Fritz found it easy, until he tried to break open an extra hard nut. He squeezed and squeezed and squeezed until the nutcracker eventually broke. One of its jaws came off, leaving the poor solider with half a mouth.

“Oh no!” Squealed Clara. “Why did you do that?” She grabbed the nutcracker and the broken off piece of its jaw and ran off to find their mother — But what could her mother do? All she could do was to hug Clara and promise that Godfather Drosselmeyer would make the nutcracker as good as new in the morning. It was funny, but now that the nutcracker soldier was damaged, Clara felt sorry for it. Even though it had an ugly face, she began to love it as much as if it were the most beautiful doll in the world. When Clara went to lay it under the Christmas tree, she felt so sad that she lay down and held the broken solider closely to her. She cried a little, and soon she fell asleep amongst the presents. If you had come into the room just then, you might have thought that Clara herself was a big doll, like the others, flopped under the tree.

At midnight, the twelve chimes of the grandfather clock roused Clara from her sleep. She sat up and wondered for a while where she was. As she looked up she saw Godfather Drosselmeyer sitting on the very top of the tree in the place of the angel. “Godfather! What are you doing up there?” She said. But he did not answer, because he was just a doll. Then she saw the nutcracker. Oh, how sad it looked, lying there with a piece missing. Then the nutcracker-soldier suddenly turned over… and it smiled at her with its broken face.

She screamed and started to run for the door. She had only taken a few steps when she saw that the whole floor in front of her was covered with mice — only they weren’t ordinary mice because they were dressed as soldiers and they had swords and rifles. Out in front they were lead by a terrible rodent with seven heads, each with a golden crown on it. I think that anyone can get a fright from a mouse – they are so small and squeaky, but at the same time they appear out of holes and cracks so suddenly that they catch us by surprise. But an army of mice? And a Seven-headed Mouse King? This was a terrible sight indeed! Perhaps I don’t need to tell you that Clara let out a scream!

But before she could scream, or cry, or run, the nutcracker doll rushed forward followed by his own army of dolls and tin soldiers, and the battle between the toys and the mice broke out all around Clara’s feet. The mice squeaked and guns and cannons fired on both sides. Clara wondered why the whole family was not awoken by the terrible noise. Toys and mice lay wounded on all sides, and the nutcracker was fighting with the Mouse King. The Mouse King was biting the nutcracker with his seven heads, but the nutracker fought on – if only he was not broken he could have caught the Mouse King in his jaws, but as it was, all he could do was to dance, jump, and kick with his long legs. He was winning the fight with the king, but losing the battle, for he was surrounded by mice soldiers who caught him by the feet and started to drag him away.

“Oh no you don’t!” Screamed Clara, and she took off her shoe and threw it as hard as she could at the Mouse King. She just missed him, but he took fright and started to run. When the army of mice saw their king running from a giant girl and her flying shoes they turned and fled in terror. In a moment they had vanished into the cracks between the floor boards, leaving their prisoner, the nutcracker, behind them. All the toys cheered and began to dance, until at last, when the first light came through the window they crept back into the toy box, or went back to sleep under the Christmas tree.

Clara pulled herself back to her own room and fell into a deep sleep. She awoke late on Christmas morning. When she went downstairs, she found Godfather Drosselmeyer. He had already fixed the nutcracker doll so that he was as good as new.

“Thank you so much, dear Godfather,” said Clara. “He’s the best present I ever had.” Then she told him all about her strange dream, and her Godfather put his head on one side, while he listened to her dream, and when she had finished telling him, he said. “Interesting. Very interesting indeed. Your dream reminds me of a story. Let me tell it to you now”

This is the story that he told Clara:
«One Christmas some bad mice crept into the royal palace and gobbled up all the sausage meat that was meant for the king’s special Christmas lunch. The king was furious, and he summoned his special inventor – whose name was Drosselmeyer, and who made many wonderful things. He ordered him to make some mousetraps – which he did – and these were left in the palace kitchens. Soon they had caught lots of mice. The queen of the mice was furious, as the mice that lay in the traps were her children. She climbed up onto the human queen’s dressing room table, and just as the queen was going to bed, the queen mouse said, “So you dared to kill my children did you? Well I’ll have my revenge, I will. I’ll make your little princess turn quite ugly.” The queen screamed, and her guards rushed in to the room with drawn swords – but the mouse queen had disappeared behind the skirting board.

It so happened that the king and queen had a beautiful daughter called Princess Pirlpat. When The king heard about the threats of the mouse queen, he ordered the bed of the princess to be guarded by seven fierce cats so that no mouse could get near her- but even cats must sleep. When they were curled up and purring softly, the queen mouse crept past them and climbed up on to the end of Princess Pirlpat’s cot. There she said an evil magic spell, and in the morning, when she looked in the mirror, she saw that her face had been turned quite, quite ugly. Her nose was long and had a wart on the end of it, her eyes were small and squinty, her hair was standing up on end and would not settle down, and she had spots on her chin. In fact, she wasn’t just ugly; she was hideous.

As you can imagine, the queen was utterly distraught – and the king, well he was beside himself. He summoned Drosselmeyer again and gave him just four weeks to find a cure for the princess’ ugliness – or else.

Drosselmeyer was an inventor, however, and not a magician. He did not know any spells or anti-spells. He did not know what to do, and so he asked the court astrologer for his advice. The advice he received was that Princess Pirlpat must eat a nut called a Crakatook. First the nut must be cracked by a boy who had never shaved, and he must do it without opening his eyes, and then he must take seven steps backwards without stumbling.

Well, Drosselmeyer searched the land for a crakatook nut, and eventually, after almost four weeks were up, he found one in a small shop. He brought it before the king.

“This nut, sire,” he said, “is the cure for your daughter’s ugliness. She must eat it. But first the nut must be cracked by a boy who has never shaved, and he must do it with his eyes closed, and then he must take seven steps backwards without stumbling.”

The king was pleased that the cure for his daughter was so straight forward. He made a law that that any boy who fulfilled the conditions and cured his daughter of ugliness would have the hand in marriage of the princess. Many boys came to the palace and tried to crack the nut, but not one could succeed, until one day when Drosselmeyer’s own nephew was visiting his uncle in the palace. His face was still smooth, he had not quite reached the age when he needed to shave, and his uncle asked if he would like to try his hand at cracking the nut.

The nephew held the nut between his teeth, he closed his eyes, and he cracked it. Then he took seven steps backwards, and on the seventh step he stumbled.

However, Princess Pirlpat was cured of her ugliness, and was beautiful once more — Drosselmeyer’s nephew caught the spell, and his face became ugly. In place of his nice kind mouth, he wore a stupid grin, and his smooth cheeks grew a white curly beard. His head grew too large for his shoulders. And he looked not only ugly, but stupid too.

Although the king had promised that his daughter would marry the boy who cured her, his daughter refused to marry one who was so ugly, and the king had to agree that it would not be proper for the princess to marry such an ugly, stupid looking boy.

As Drosselmeyer’s nephew went home, people pointed and laughed at him. His teacher said he could no longer come to school because he looked so stupid — so he stayed at home, all alone.

That was the story that Godfather Drosselmeyer told to Clara. She thanked her Godfather for telling her such an interesting story, but she had to admit that it had made her feel rather sad. That night Clara was thinking about the strange tale, and she could not fall asleep. After a long while of laying awake, she heard a voice whispering in her ear.

It was the mouse king who had come back. He said to her, “Feed me your sweets, or I will bite off the head of your precious nutcracker, and I will spit it out where nobody will find it again, not even your ingenious godfather.”

Clara was so afraid for the nutcracker that she got up and found some sweets for the Mouse king. He gobbled them up with this seven heads in an instance, and then he demanded more. She went down the the pantry and found some cake, and he ate all of that too, and the Christmas pudding, and the newly baked biscuits. Still he wanted more.

“How much more shall I give you?” Asked Clara. The Mouse King said, “It is for me to say when to stop. Give me more. More I say!”

Clara began to cry – for what would her mother say in the morning when she found that all the sweets, cake and biscuits in the house had been eaten? As she was crying, the nutcracker came striding into the room. The Mouse king turned around and said, “Prepare to die, oh ugly one,” but the nutcracker bit off each of the Mouse King’s seven heads, and soon he lay dead.

When he had defeated his enemy, Clara picked up her hero and took him back to her room. Instead of going to sleep, they watched a wonderful show. Toys came out to dance and sing for them all night long. Never before had Clara seen such a lovely performance.

In the morning she could not wait to tell her mother all about what she had seen. When she began to explain about the seven headed mouse king and the brave little nutcracker, her mother said, “Clara, your imagination is running wild. Don’t you realise that what you saw is just a dream?”

“But look mother,” said Clara, reaching into her pocket. “Here are the seven crowns of the mouse king that the nutcracker defeated!”

“Just toys!” Said her mother. “Stop being silly. Can’t you see I’m busy?” So Clara went into the nursery and sat down and cried.

“It is true, it is true,” she said. “And if the nutcracker was a person, not just a, well, a nutcracker, then I would love him and marry him even if he was ugly. I would not be like that Princess Pirlpat in the story. I would love a boy for his good heart – not for his handsome face.”

As she said that, she heard the doorbell, followed by her Godfather’s voice in the hall. She went to see him to tell him what she was thinking, but there was no need. Godfather Drosselmeyer had come with his nephew, his nephew was no longer ugly – but handsome, bright-eyed and smiling. When Clara had promised to marry an ugly but good boy, she had broken the spell. He had regained his looks of old, and they both knew that one day they would be married to each other and live happily ever after.

The girl’s name was Marie. He was a little girl he did not believe.

Հունվարյան ճամբար

Today was our first lesson in the January camp. Today we got acquainted with the children, because we were from different classes, we did not know each other. Today we have passed the “Marduk-Jarduk” fairy tale. I liked it a lot.

Ռուսերեն

Сегодня был наш первый урок на январском лагере. Мы сегодня познакомились с ребятами, потому что были из разных классов, мы не знали друг друга. Сегодня мы прошли человеческую сказку. Мне это очень понравилось.

Հայերեն

Հունվարյան ճամբարում այսօր մեր առաջին դասն էր։ Մենք այսոր ծանոթացանք երեխաների հետ, որովհետև տարբեր դասարաներից էինք և չէինք ճանաչում իրար։ Այսօր մենք անցել ենք “Մարդուկ-ջարդուկ” հեքիաթը։ Ինձ շատ դուր եկավ։

Щелкунчик и мышиный король

(в сокращении)

24 декабря, дом советника медицины Штальбаума. Все готовятся к Рождеству, а дети — Фриц и Мари — строят догадки, что же на этот раз им преподнесёт в подарок выдумщик и искусник крёстный, старший советник суда Дроссельмейер, часто чинивший часы в доме Штальбаумов. Мари мечтала про сад и озеро с лебедями, а Фриц заявил, что ему больше нравятся подарки родителей, которыми можно играть (игрушки крестного обычно держали подальше от детей, чтобы те не сломали), а сделать целый сад крестному не под силу.

Вечером детей впустили к красавице-ёлке, возле и на которой были подарки: новые куклы, платья и другие. Крестный сделал чудесный замок, однако танцующие в нём куклы выполняли одни и те же движения, да и внутрь замка нельзя было попасть, поэтому замок быстро надоел детям. Когда все подарки разобрали, Мари увидела Щелкунчика. Уродливая внешне кукла показалась девочке очень милой. Фриц быстро выломал Щелкунчику пару зубов, пытаясь расколоть твёрдые орехи, и игрушку стала опекать Мари. На ночь дети убрали игрушки в стеклянный шкаф. Мари задержалась у шкафа, размещая своего подопечного со всеми удобствами.

Неожиданно появился мышиный семиголовый король со своей армией. Мари стала участницей настоящей битвы между армией мышей и армией кукол под предводительством Щелкунчика. Куклы сдались под натиском мышей, и когда мышиный король уже подобрался к Щелкунчику, Мари бросила в него своей туфелькой…

Очнулась девочка в кровати с локтем, порезанным разбитым стеклом шкафа. Никто не поверил её рассказу о ночном происшествии. Крестный принёс отремонтированного Щелкунчика и рассказал сказку о твёрдом орехе: у короля и королевы родилась прекрасная принцесса Пирлипат, но королева Мышильда, мстя за родственников, убитых мышеловками придворного часовщика Дроссельмейера (они сожрали сало, предназначенное для королевских колбас), превратила красавицу в уродца. Успокоить её теперь могло только щёлканье орехов. Дроссельмейер знал, что вернуть красоту принцессе поможет орех Кракатук, расколотый юношей особенным методом. Король отправил Дроссельмейера на поиски спасения; и орех, и юноша (племянник часовщика) были найдены у брата Дроссельмейера в его родном городе. Много принцев сломали зубы о Кракатук, и когда король пообещал выдать дочь замуж за спасителя, вперёд вышел племянник. Он расколол орех и принцесса, сьев его, стала красавицей, но юноша не смог выполнить весь обряд, потому что Мышильда бросилась ему под ноги… Мышь погибла, но парень превратился в Щелкунчика. Король выгнал Дроссельмайера, его племянника и звездочёта. Однако последний предсказал, что Щелкунчик будет принцем и уродство исчезнет, если он победит мышиного короля и его полюбит прекрасная девушка.

Через неделю Мари выздоровела и стала укорять Дроссельмейера в том, что он не помог Щелкунчику. Тот ответил, что лишь она может помочь, потому что правит светлым царством. Мышиный король стал вымогать у Мари её сласти взамен за безопасность Щелкунчика. Родители встревожились тем, что завелись мыши. Когда он потребовал её книжки и платья, она взяла на руки Щелкунчика и зарыдала — она готова была отдать всё, но когда ничего не останется, мышиный король захочет загрызть её саму. Щелкунчик ожил и обещал позаботиться обо всём, если добудет саблю — с этим помог Фриц, брат Мари. Ночью Щелкунчик пришёл к Мари с окровавленной саблей, свечой и 7 золотыми коронами. Отдав трофеи девочке, он повёл ее в своё кукольное царство — Страну Сказок, куда попали через отцовскую лисью шубу. Помогая сёстрам Щелкунчика по хозяйству, предложив растолочь в золотой ступке карамель, Мари вдруг проснулась в своей кровати.

Конечно, никто из взрослых не поверил её рассказу. Про короны Дроссельмайер сказал, что это его подарок Мари на её двухлетие и отказался признать Щелкунчика своим племянником (игрушка стояла на своём месте в шкафу). Папа пригрозил выбросить всех кукол, и Мари не смела заикаться про свою историю. Но однажды на пороге их дома появился племянник Дроссельмайера, который наедине признался Мари, что перестал быть Щелкунчиком, и сделал предложение разделить с ним корону и трон Марципанового замка. Говорят, она и поныне там королева.

ТЕСТ

1. Щелкунчик — это …

а) Инструмент для колки орехов +
б) Заводная игрушка
в) Музыкальный инструмент

2. С какого дня начинается повествование сказки?

а) В день празднования Рождества
б) В канун Рождества (за один день до Рождества) +
в) В день празднования Нового года

3. Кем был отец Мари?

а) Советником медицины +
б) Статским советником
в) Известным учёным

4. Как зовут брата Мари?

а) Ганс
б) Поль
в) Фриц +

5. Куда Щелкунчик пригласил Мари?

а) В кукольное царство +
б) На прогулку по озеру
в) В кругосветное путешествие

6. Сколько голов было у Мышиного короля, сына Мышильды?

а) Три
б) Пять
в) Семь +

7. Что любила кушать заколдованная принцесса?

а) Фрукты и ягоды
б) Ядрышки орехов
в) Конфеты +

8. Какой орех мог вернуть красоту принцессе?

а) Миндаль
б) Кракатук +
в) Шешнебель

9. Каком образом королевская семья отблагодарила Щелкунчика за то, что он спас принцессу?

а) Его прогнали прочь
б) Щедро наградили
в) Он женился на принцессе +

10. Что вымогал мышиный король взамен безопасности Щелкунчика?

а) Деньги
б) Молодость
в) Сладости +

Ուսումնական ձմեռ

Ընտրի՛ր ֆիլմերից մեկ-երկուսը, դիտի՛ր, բլոգումդ ներկայացրո՛ւ, թե ինչ իմացար, սովորեցիր:

Ես ընտրել եմ Տանը մենակ 2 ֆիլմը։ Այդ ֆիլմը ինձ սովորեցրեց լինել բարի, հավատալ Ամանորյա հրաշքների և միշտ սիրել և հարգել ծնողներիտ։

Լինում է, չի լինում մի գեղեցիկ անտառ է լինում`սաղարթախիտ ու կանաչ: Անտառում միշտ զգացվում է  զարմանահրաշ ծաղիկների բույրն, ու լսվում էր բազմագույն թռչունների ուրախ երգը: Անտառում ապրում էին  բազմաթիվ գեղեցիկ ու բարի կենդանիներ: Զարմանալի էր, բայց կենդանիները շատ համերաշխ եին ապրում և իրար չէին վնասում: Նրանք միասին խնամում էին անտառը, միասին պատրաստվում էին ձմռան գալուն: Նրանց  ամենասիրելի տոնն  Ամանորն է: Բոլորը պատրաստվում էին այդ հրաշալի տոնին: Եվ ահա արջը, նապաստակը և ոզնին որոշեցին գնալ անտառ և ընտրել  եղևնի:

-Եղևնին պետք է լինի շատ մեծ և բարձր,- ասաց արջը:
-Ինչո՞ւ բարձր,- զարմացավ նապաստակը:
-Թող այն  լինի փոքրիկ, փափուկ և արծաթափայլ, ինչպես ես:
-Ո՜չ, ո՜չ եղևնին պետք է լինի փշոտ և փոքր:
-Իսկ ես ասում եմ, որ այն պետք է լինի մեծ, խոշոր` ինչպես ես,- մռթմռթաց արջը:
Կենդանիները նեղացան, և ամեն մեկը  քաշվեց մի կողմ: Արջը փնթփնթալով այս ու այն կողմ գնաց, հոգոց հանեց և ասաց.
-Թող եղևնին լինի բարձր, փշոտ և արծաթափայլ:
-Ճի՜շտ է, ճի՜շտ է,- բացականչեցին ոզնին ու նապաստակը:

Վերջապես նրանք ընտրեցին ամենագեղեցիկ եղևնին: Առավոտյան կենդանիները` խաղալիքներով լցված բազմաթիվ արկղերով, եկան անտառի խորքը և զարմանքից քարացան` ոչ մի եղևնի չէր մնացել:Մարդիկ բոլորը կտրել ու տարել էին: Նապաստակները սկսեցին բարձրաձայն լացել:

-Տեսե՜ք,  տեսե՜եք,- գոռաց արջը- այնտեղ հեռվում մի փոքրիկ եղևնի կա, թող այն լինի մեր տոնածառը:

-Տոնածառը փոքր, բայց մեր սրտերը թող լինի մեծ ու բարի- շատախոսեց սկյուռիկը:

Կենդանիները  զարդարեցին եղևնին և հեռացան: Ամանորյա գիշերը կենդանիները հավաքվեցին և փոքրիկ տոնածառի փոխարեն տեսան մի  հսկայական, արծաթափայլ եղևնի` զարդարված փայլփլուն խաղալիքներով ու լույսերով: Դա  Ձմեռ  Պապի ամանորյա հեքիաթային նվերն էր բարի կենդանիներին: Երբ հավատում ես ամանորյա հրաշքներին, նրանք միշտ էլ կատարվում են:

Ամանորյա հրաշքը

Լինում է, չի լինում մի գեղեցիկ անտառ է լինում`սաղարթախիտ ու կանաչ: Անտառում միշտ զգացվում է  զարմանահրաշ ծաղիկների բույրն, ու լսվում էր բազմագույն թռչունների ուրախ երգը: Անտառում ապրում էին  բազմաթիվ գեղեցիկ ու բարի կենդանիներ: Զարմանալի էր, բայց կենդանիները շատ համերաշխ եին ապրում և իրար չէին վնասում: Նրանք միասին խնամում էին անտառը, միասին պատրաստվում էին ձմռան գալուն: Նրանց  ամենասիրելի տոնն  Ամանորն է: Բոլորը պատրաստվում էին այդ հրաշալի տոնին: Եվ ահա արջը, նապաստակը և ոզնին որոշեցին գնալ անտառ և ընտրել  եղևնի:

-Եղևնին պետք է լինի շատ մեծ և բարձր,- ասաց արջը:
-Ինչո՞ւ բարձր,- զարմացավ նապաստակը:
-Թող այն  լինի փոքրիկ, փափուկ և արծաթափայլ, ինչպես ես:
-Ո՜չ, ո՜չ եղևնին պետք է լինի փշոտ և փոքր:
-Իսկ ես ասում եմ, որ այն պետք է լինի մեծ, խոշոր` ինչպես ես,- մռթմռթաց արջը:
Կենդանիները նեղացան, և ամեն մեկը  քաշվեց մի կողմ: Արջը փնթփնթալով այս ու այն կողմ գնաց, հոգոց հանեց և ասաց.
-Թող եղևնին լինի բարձր, փշոտ և արծաթափայլ:
-Ճի՜շտ է, ճի՜շտ է,- բացականչեցին ոզնին ու նապաստակը:

Վերջապես նրանք ընտրեցին ամենագեղեցիկ եղևնին: Առավոտյան կենդանիները` խաղալիքներով լցված բազմաթիվ արկղերով, եկան անտառի խորքը և զարմանքից քարացան` ոչ մի եղևնի չէր մնացել:Մարդիկ բոլորը կտրել ու տարել էին: Նապաստակները սկսեցին բարձրաձայն լացել:

-Տեսե՜ք,  տեսե՜եք,- գոռաց արջը- այնտեղ հեռվում մի փոքրիկ եղևնի կա, թող այն լինի մեր տոնածառը:

-Տոնածառը փոքր, բայց մեր սրտերը թող լինի մեծ ու բարի- շատախոսեց սկյուռիկը:

Կենդանիները  զարդարեցին եղևնին և հեռացան: Ամանորյա գիշերը կենդանիները հավաքվեցին և փոքրիկ տոնածառի փոխարեն տեսան մի  հսկայական, արծաթափայլ եղևնի` զարդարված փայլփլուն խաղալիքներով ու լույսերով: Դա  Ձմեռ  Պապի ամանորյա հեքիաթային նվերն էր բարի կենդանիներին: Երբ հավատում ես ամանորյա հրաշքներին, նրանք միշտ էլ կատարվում են:

Այս հեքիաթը ինձ սովորեցրեց, որ կապ չունի տոնածառի չապսը կարևորը, որ մեր սրտերում լինի բարություն, սեր ու ջերմություն։

Իմ Ամանորյա մախթանքը – այստեղ

Ուսումնական ձմեռ մաթեմատիկա վերջից լուծվող խնդիրներ

1․ Եթե Արամի մտապահած թվին ավելացնենք 127 և ստացված գումարից հանենք  89, ապա կստանանք 111։ Գտե՛ք Արամի մտապահված թիվը։ 27 թիվը։

2․ Եթե Նարեի մտապահած թիվը բազմապատկենք 3-ով ու ստացված արտադրյալին գումարենք 83, ապա կստացվի 419։ Գտե՛ք  Նարեի մտապահված  թիվը։ 112 թիվը։

3․ Եթե Նարեկի մտապահած թվի կրկնապատիկից հանենք 14 և արդյունքը բաժանենք 5-ի, կստանանք 60։ Ո՞ր թիվն է մտապահել Նարեկը։ 314 թիվը։

4․ Եթե մտքում պահված թիվը 20 անգամ մեծացնենք, իսկ ստացվածը մեծացնենք 20-ով, 140 կստացվի։ Ո՞ր թիվն են մտքումս պահել։ 6 թիվը։

5․ Առաջին կանգառում ավտոբուսից իջան 3 ուղևոր, երկրորդ կանգառում՝ բարձրացան 6 ուղևոր, երրորդ կանգառում իջան 4 ուղևոր և բարձրացան 3 ուղևոր։ Արդյունքում ավտոբուսում մնացին 15 ուղևոր։ Սկզբում ավտոբուսում քանի ուղևոր կար։ 13 ուղևոր։

ԱՐԱ ԳԵՂԵՑԻԿ ԵՎ ՇԱՄԻՐԱՄ

Հայոց արքա Արամի մահից հետո Հայաստանի խնամակալությունը անցնում է նրա որդուն՝ Արա Գեղեցիկին։ Ասորեստանում այդ ժամանակ թագավորում է Նինոս արքան, որը բարձր շնորհների է արժանացնում Արային, ինչպես որ ժամանակին՝ նրա հորը: Սակայն Նինոսի կինը՝ Շամիրամը, վաղուց ի վեր լսած լինելով Արայի գեղեցկության մասին, ողջ հոգով տենչում է տեսնել նրան, և սակայն ամուսնու ահից չի համարձակվում անել դա։

Երբ Նինոսը վախճանվում է, գալիս է Շամիրամի նվիրական իղձն իրագործելու ժամանակը: Ասորեստանի թագուհին բանբերներ է ուղարկում Արա Գեղեցիկի մոտ  ճոխ ընծաներով, բազում աղերսանքներով ու խոստումներով՝ նպատակ ունենալով համոզել Արային այցելել Նինվե և այստեղ ամուսնանալ իր հետ և բոլորի վրա թագավորել կամ էլ հագուրդ տալ իր փափագին և մեծամեծ ընծաներով ու խաղաղությամբ վերադառնալ Հայոց աշխարհ։ Շամիրամի սուրհանդակները գալիս են Հայաստան, սակայն Արան իսկույն մերժում է նրանց։ Շամիրամը մի քանի անգամ էլ փորձում է գործը գլուխ բերել հորդորներով ու աղաչանքներով, սակայն անարդյունք։

Սաստիկ զայրացած Շամիրամը դադարեցնում է աղերսների ու համոզումների մարտավարությունը, զորք է հավաքում և շարժվում է Հայոց աշխարհ՝ Արայի դեմ պատերազմելու։

Շամիրամը գալիս է Արայի դաշտը, որ հետագայում հայ թագավորի անունով կոչվում է Այրարատ։ Նախքան ճակատամարտը Շամիրամը պատվիրում է իր զորապետներին խնայել ու ողջ պահել Արային։ Սակայն կռվում Արայի զորքը կոտորվում է, իսկ Արան՝ ընկնում ռազմի դաշտում։ Հաղթանակից հետո Շամիրամ թագուհին կռվի դաշտ է ուղարկում իր կատարածուներին՝ դիակների մեջ գտնելու իր տենչալի Արային։ Հայ թագավորին գտնում են մի խումբ քաջամարտիկների մեջ սպանված։ Շամիրամը հրամայում է Արայի դին դնել ապա-րանքի վերնատանը։

Իսկ երբ գրգռված հայոց զորքը պատրաստվում է նորից մարտնչել Շամիրամի դեմ Արայի մահվան վրեժն առնելու համար, Շամիրամն ասում է նրանց, որ հրամայել է իր աստվածներին լիզել նրա վերքերը և հարություն տալ թագավորին: Երբ դիակն սկսում է քայքայվել, Ասորեստանի թագուհին գաղտնի թաղում է Արային, իր փեսացուներից մեկին է տալիս Արայի հանդերձանքը և լուր է տարածում, թե արալեզները հարություն են տվել նրան։

Շամիրամը արձան է կանգնեցնում Արային «հարություն տվող» աստվածների պատվին և առատ զոհաբերություններ է մատուցում նրանց։ Արայի հարության լուրը տարածելով Հայոց աշխարհում և բոլորին համոզելով՝ Շամիրամը հանդարտեցնում  է ժոդովրդի խռովքը։

Արտաշես և Սաթենիկ

Ավանդազրույցը պատմվում է հայոց հին ժողովրդական վեպում՝ «Վիպասանքում»: Ստեղծվել է հավանաբար մ. թ. ա. II–I դարերում: Ըստ այդ զրույցի՝ ալանները (ներկայիս օսերի նախնիները) կողոպուտի նպատակով ներխուժել են Հայաստան: Հայոց Արտաշես արքան դուրս է եկել նրանց դեմ պատերազմի: Ալանները փոքր-ինչ հետ են քաշվել և անցել Կուր գետի մյուս ափը: Արտաշեսը կռվի ժամանակ գերել է ալանների արքայազնին, նրանց թագավորը ստիպված հաշտություն է խնդրել՝ խոստանալով այլևս չասպատակել Հայոց աշխարհը: Արտաշեսը մերժել է նրան: Ալանների չքնաղ արքայադուստր Սաթենիկը եղբորը փրկելու համար եկել է գետափ և ձայն տվել հանդիպակաց ափին գտնվող Արտաշեսին.

Քե՜զ եմ ասում, քա՜ջ այր Արտաշես,

Որ հաղթեցիր քաջ ազգին ալանաց,

Եկ լսիր ալանների գեղաչյա դստեր խոսքը՝

Տո՜ւր պատանուն,

Քանզի սոսկ քենի համար օրենք չէ, որ դյուցազունները

Այլ դյուցազունների զավակներին զրկեն կյանքից

Կամ ծառա դարձնելով՝ ստրուկների                              կարգում պահենԵվ հավերժ թշնամությունԵրկու քաջ ազգերի մեջ հաստատեն:


Արտաշեսը, լսելով այդպիսի իմաստուն խոսքեր և տեսնելով գեղեցիկ արքայադստերը, սիրահարվել է նրան: Նա անմիջապես իր դայակ Սմբատ Բագրատունուն ուղարկել է ալանների թագավորի մոտ՝ խնդրելու Սաթենիկի ձեռքը՝ խոստանալով հաշտություն կնքել և նրա գերված որդուն վերադարձնել: Ալանաց թագավորը, ըստ իրենց սովորության, գլխագին է պահանջել դստեր համար, որի պատճառով Արտաշեսը որոշել է փախցնել Սաթենիկին.

Հեծավ արի արքա Արտաշեսը գեղեցիկ Սևուկ նժույգը

Եվ հանեց ոսկեօղ շիկափոկ պարանը

Եվ որպես սրաթև արծիվ անցկացավ գետը

Եվ նետեց ոսկեօղ շիկափոկ պարանը,

Գցեց մեջքը ալանաց օրիորդիԵվ շատ ցավեցրեց մեջքը փափուկ                                            օրիորդի՝

Արագ հասցնելով նրան իր բանակը:

Արտաշեսը Սաթենիկին բերել է Արտաշատ մայրաքաղաք: Թագավորները հաշտվել են և դաշինք կնքել: Արքայական հարսանիքի ժամանակ ոսկի ու մարգարիտ է տեղացել. 

Ոսկի անձրև էր տեղում Արտաշեսի փեսայության պահին,

Մարգարիտ էր տեղում Սաթենիկի հարսնության պահին:

Այս սովորույթը պահպանվել է մինչև օրս. հարսանիքի ժամանակ չամիչ, չորացրած մրգեր, ցորեն կամ բրինձ են շաղ տալիս՝ իբրև առատության ու պտղաբերության խորհրդանշան: