Մի քանի տարի առաջ աշխարհում կար այնպիսի գեղեցիկ բնություն, որ անգամ պատկերացնելը դժվար է։ Մարդիկ ամեն օր նույնիսկ օրը 3 – 4 անգամ բնության գրկում վայելում էի բնության հրաշալի գեղեցկությունը և այնտեղ գիշերներ անցկացնում, բայց այդ հրաշքը մի օր ավարտվեց։ Կար մի տղա ում դուրը չեր գալիս երբ մարդիկ իրենց օրվա կեսը անցկացնում էին բնության գրկում և բարի էին դարձել։ Այդ տղան փոքրուց չար էր և չեր սիրում մարդկանց նաև չեր սիրում երբ մարդիկ լինում էին բարի և սիրալիր։ Նա միշտ կռվի մեջ էր ընկնում և նրան ոչ ոք չեր սիրում, քանի, որ այդ քաղաքում ապրում էին բարի մարդիկ։ Այդ քաղաքի անունը Հրաշք էր։ Այդ տղան պատրաստեց թունավոր նյութ և նարև պատրաստեղ սարք, ուրի օգնությանբ այդ թույնը լցրեց հրաշալի բնության վրա։ Բայց այդ հրաշալի բնությունը մեղք է փչացնելը և իհարկե մարդիկ պայքարեցին պատրաստեցին հակաթույն և վերադարձրին բնությունը , բայց ցավոք սրտի ոչ այն գեղեցկությունը, որը առաջ էր;