Մայաները հնդկացի ժողովուրդ են Մեքսիկայում։ Կրոնը ձևականորեն կաթոլիկությունն է, բայց իրականում պահպանվում են մինչքրիստոնեական հավատալիքների վերապրուկներ։ Այժմյան մայաների հիմնական զբաղմունքը հողագործությունն է։
Որոշ լեզվաբաններ գտնում են, այժմյան հայերեն «շնաձուկ» բառն ի սկզբանե եղել է մայաների լեզվից: Որոշ մայաներ մինչ օրս կատարում են արյունոտ զոհաբերություններ: Բարեբախտաբար, որպես զոհ՝ այսօր հանդես են գալիս աքլորները, այլ ոչ թե՝ մարդիկ: Ինչպես և ացտեկները, մայաները շատ էն սիրում խաղալ «մեզոամերիկյան գնդակ»: Բոլոր մեծ քաղաքներում կան մարզադաշտեր: Այս խաղը հաճախ կապված էր գլխատման հետ, ընդ որում, զոհի դերում հանդես էր գալիս պարտված թիմը: Կտրված գլուխները, ինչպես ենթադրում են պատմաբանները, օգտագործվում էին՝ որպես գնդակ: Ձերբակալվածներին, ստրուկներին և այլ մարդկանց, որոնց պետք է զոհաբերեին, ներկում էին կապույտ գույնով, իսկ երբեմն նաև տանջում էին: Դրանից հետո նրանց բարձրացնում էին բուրգերից մեկի գագաթին, որտեղ կամ սպանում էին նետերով, կամ կրծքից հանում էին սիրտը: Դժբախտաբար, մայաների հին տեքստերից շատերը կորել են իսպանական նվաճման ժամանակ: Սակայն 20-րդ և 21-րդ դարերում, շնորհիվ քրտնաջան հետազոտությունների, նրանց տեքստերի մի մասը վերականգնվել է և թարգմանվել: Մայաների վերնախավի ներկայացուցիչները հաճախ սրում էին իրենց ատամները: Չհաշված բաբելոնյան համակարգերը, մայաները, թերևս, եղել են առաջին քաղաքակրթությունը, ովքեր օգտագործել են «0» թիվը: Ոչ ոք չգիտի, թե ինչու է մայաների կայսրությունն անկում ապրել: Շատ ավելի շուտ, քան իսպանացի նվաճողները մտել են մայրցամաք, մայաների մեծ քաղաքներից շատերն արդեն վաղուց լքված են եղել և փլատակների էին վերածվել: Գիտնականները ենթադրում են, որ դրա պատճառը եղել են երաշտը և սովը:
Միլենա Կարապետյան բլոգ 