Վիլյամ Սարոյան | Նռնենիները

Կարդա՜ և պատասխանի՜ր հետևյալ հարցերին․

1.Կարդա՜ և պատմի՜ր։

2.Հատկապես ո՞ր հատվածում է զգացվում հեղինակի հայրենասիրությունը, որը նա ներկայացրել է գլխավոր երպարի միջոցով։

Երբ որոշում է ամբողջ գումարը և իր ուժը օգտագործել Նռնեիների համար;

3.Առանձնացրո՜ւ հեղինակի ասելիքը։

Հեղինակի ասելիքն այն է, որ մարդը երբեք չի կտրվում իր արմատներից։ Թեպետ նա կարող է ապրել օտար հողում, նրա հոգին միշտ կապված է մնում մայր հողին, մանկության հիշողություններին և հայրենի բնությանը։
Այսպիսով, ստեղծագործության գլխավոր ասելիքն է՝ մայր հողի, հիշողությունների և ազգային արմատների հավերժական արժեքը մարդու կյանքում։

4.Բացատիր՜ի <<օտար>> և <<մայր>> հող արտահայտությունները։

«Օտար հող» ասելով՝ նկատի է առնվում այն վայրը, որտեղ մարդը չի զգում իրեն իր տեղում։ Դա կարող է լինել այլ երկիր կամ միջավայր, որտեղ մարդը ապրում է ֆիզիկապես, բայց հոգեպես մնում է հեռու։ Օտար հողը խորհրդանշում է միայնությունը, կարոտը, արմատներից կտրված լինելը։ «Մայր հող» արտահայտությունը նշանակում է հայրենի հողը՝ այն վայրը, որտեղ մարդը ծնվել ու մեծացել է։ Այն կոչվում է «մայր», որովհետև ինչպես մայրը, այնպես էլ հայրենի հողը սնուցում, պաշտպանում ու ձևավորում է մարդուն։ Մայր հողը սիրո, ապահովության, ինքնության և արմատների խորհրդանիշ է։ Այս երկու արտահայտությունների հակադրությամբ հեղինակը ցույց է տալիս մարդու ներքին պայքարը՝ օտարության և հայրենիքին պատկանելու զգացումների միջև։

5.Ի՞նչ է հայրենիքը քեզ համար։

6.Ինչպե՞ս է դրսևորվում քեզ մոտ հայրենիքի հանդեպ սերը, և ե՞րբ ես առավել ուժեղ զգում այն։

7.<<Ոչինչ չասացինք, որովհետև էնքա՜ն ասելիք կար, որ ոչ մի լեզվով չէիր ասի>> նախադասությունը բացատրիր։

Միտքը ընդգծում է, որ որոշ զգացումներ այնքան խորն ու բարդ են, որ մարդկային լեզուն չի կարող դրանք լիարժեք փոխանցել։ Այդ պահին լռությունը դառնում է ավելի խոսուն, քան ցանկացած խոսք։ Այս նախադասությամբ հեղինակը շեշտում է, որ իրական մտերմությունն ու խոր ապրումը հաճախ արտահայտվում են ոչ թե բառերով, այլ լռությամբ, հայացքով կամ ներքին զգացողությամբ։ Լռությունն այստեղ ոչ թե դատարկություն է, այլ լեցուն խոսք։

8 .Գրում ենք Էսսե։