Բարև Հովհաննես պապի,ես քեզ պես չէի կարող այդքան հեքիաթ գրել: Ինձ շատ է դուր գալիս քո հեքիաթները: Ես էլ եմ ուզում քեզ պես հայտնի լինել: Ես շնորհավորում եմ քո ծնունդը: Այնպես կուզեի քեզ տեսնել:

Միլենա Կարապեյան 19.02.2020

• 

Կատու ինչո՞ւ ես շանը խաբել: Շունը մրսում էր, իսկ դու քեզ ես վերցրել գառան մորթին: Ես այս պատմությունից հասկացա, որ դու էլ ես խաբեբա և չար: Ես գիտեի կատուները բարի են, բայց հասկացա, որ կատուները չար են, իսկ շները՝ բարի:

Կախարդական դդումը շատ մեծ էր: Նա իսկական դդում չէր: Մի անգամ դդումի մոտ եկավ փիսիկը և ասաց.

– Կարո՞ղ ես առյուծ դառնալ:

Դդումը պատասխանեց.

– Այո:

Փիսոն ասաց.

-Չեմ հավատում:

Դդումը առյուծ դարձավ:

Փիսիկը հարցրեց.

-Իսկ կարո՞ղ ես մկնիկ դառնալ:

Դդումը պատասխանեց.

-Իհարկե, այո:-Արագ դարձավ մկնիկ: Հենց մկնիկ դարձավ, փիսիկը բռնեց, կերավ: Բոլորը սկսեցին հանգիստ ապրել, որովհետև բոլորը վախենում էին, քանի որ նա կարող էր դառնալ ամեն ինչ և մարդկանց վախեցնել: Նա ուներ մեծ պալատ: Այդ պալատը փիսիկինը դարձավ փիսոն շատ բարի էր: Մոռացա նշեմ, որ փիսոն և մկնիկը գունավոր էին:

Ես հրաշք եմ, որովհետև տնային աշխատանքներս կատարում եմ: Իմ մայրիկին լսում եմ: Դրա համար իմ մայիկը ինձ ասում է, դու հրաշք ես: Դասերին հեռախոսով չեմ զբաղվում: Իմ հայրիկին նույնպես լսում եմ: Իմ քույրիկի հետ չեմ կռվում: Իմ դասերը ժամանակին եմ անում: Տատիկիս նույնպես լսում եմ:

Մի աղջիկ կար:  Ամբողջ օրը նա սրինգ էր նվագում: Երբեմն այնքան արտասովոր էր լինում նրա նվագը, որ անցորդները կանգնում ու լսում էին: Աղջիկը նվագում էր երկնքի մաքրության, օվկիանոսի խորության, անտառի թարմության, մարդկանց և նրանց ցանկությունների, նրանց զգացմունքների ուժգնության և անկայունության մասին: Մի խոսքով` այն մասին, թե ինչպես էր ինքը պատկերացնում կյանքը: Սակայն մի օր մարդիկ սկսեցին պատմել նրան այն մասին, որ կյանքում ամեն ինչ բոլորովին էլ այնպես չէ, ինչպես ինքն է պատկերացնում: Եվ հենց որ նա հավատաց մարդկանց, սրինգը դադարեց նվագել:
— Ինչո՞ւ չես ուզում նվագել, սրինգ, — հարցրեց տրտմած աղջիկը:
— Ոչ թե ես չեմ ուզում նվագել, դու այլևս չես լսում ինձ, — տխուր պատասխանեց սրինգը և լռեց:
Աղջիկը նստեց աթոռին և լաց եղավ: Ինչպե՞ս ապրել առանց սրինգի, չէ՞ որ դա միակ բանն էր, որ ինքը կարող էր անել:
— Մի տխրիր, — ասաց սրինգը, — դու դեռ լսո՞ւմ ես ինձ:
— Այո, — ասաց աղջիկը` ափով սրբելով արցունքները:
— Դե ուրեմն, կենտրոնացիր: Այս Սբ. Ծննդյան տոնին քո առջև կբացվի երկու աշխարհ. Աշխարհ` ուրիշ մարդկանց աչքերով և աշխարհ` քո աչքերով: Սակայն ապագա կյանքի համար դու պետք է ընտրես դրանցից մեկը: Եթե դու նախընտրես աշխարհն ուրիշ մարդկանց աչքերով, կդառնաս ունկնդիր, և քո կյանքի աղբյուրը միշտ կենտրոնացած կլինի ուրիշների կարծիքների վրա: Իսկ եթե նախընտրես աշխարհը քո աչքերով, ապա հնարավոր է, որ կրկին լսես ինքդ քեզ և կրկին նվագես: Սակայն ստիպված կլինես այլևս ոչ ոքի չլսել և անգամ` չսխալվել:
— Օ, որքան լուրջ է այդ ամենը, — ասաց աղջիկը և արագ վեր կացավ աթոռից:
Մի քանի օր անց եկավ Սբ. Ծննդյան տոնը: Տնեցիները հավաքվեցին հյուրասենյակում, սկսեցին քննարկել ինչ-որ բաներ, կատակել, վիճել: Սակայն աղջիկը նրանց չէր լսում: Նա խորհում էր, թե երկու աշխարհներից ո՞րն ընտրել: Եվ հանկարծ սեղանի շուրջ հավաքվածներից մեկը բարձրաձայն ասաց. «Ես չեմ կարող գրել այնպիսի պիեսներ, ինչպիսիք գրել է Շեքսպիրը: Սակայն իմ առավելությունն այն է, որ ես կարող եմ գրել իմ պիեսները»: Մեծահասակները ծիծաղեցին, իսկ աղջիկը պապանձվեց, որովհետև հասկացավ, որ յուրաքանչյուր մարդու առավելությունն այն է, որ միայն ինքն է այդպիսին: Եվ ինչ-որ վառ և արտասովոր բան ստեղծելու համար բոլորովին էլ պետք չէ լսել այլ մարդկանց, որովհետև յուրաքանչյուր մարդ ինքնին հրաշք է, և այդ հրաշքը թաքնված է հենց իր մեջ: Պարզապես շատերը ժամանակավորապես մոռացել են այդ մասին, և ահա` չգիտեն ինչ անել` ուրիշների խորհուրդներին հետևելուց բացի: Աղջիկը դուրս վազեց սենյակից, վերցրեց սրինգը, վերադարձավ հյուրասենյակ և բարձրացավ աթոռին:
— Ուշադրություն եմ խնդրում: Հիմա ես ձեզ համար կնվագեմ:
Մեծահասակները ժպտացին, ծափահարեցին: Ահա թե ինչ արտասովորն է իրենց դուստրը: Ինչ ինքնավստահորեն է պահանջում ուշադրություն իր հանդեպ, անգամ աթոռի վրա բարձրացավ: Իսկ երբ աղջիկը սկսեց նվագել, մեծահասակները լռեցին: Նրանց մտքով էլ չէր անցնում, որ այդ Սբ. Ծննդյան տոնին իրենց տանը տեղի էին ունենում իրական հրաշքներ: Հրաշքներ` իրենց աղջկա աչքերով:

Ես երբ տեսա իմ նվեր շատ ուրախացա, որովհետև ինձ ձմեռ պապիկը բերել էր հեռախոս: Առավոտյան չհասկացա թե ինչ է բերել: Հետո հասկացա, որ հեռախոս է: Երբ բացեցի  տեսա որ ճիշտ եր: Ես իմ նամակի մեջ գրել էի, որ ձմեռ պապիկը գար ես իրեն տեսնեի: Բայց ձմեռ պապիկը չեկավ: Ես շատ տխրեցի: Ես գիտեի, որ ձմեռ պապիկը գալու է: Երբ փոքր էի, ձմեռ պապիկը եկել էր մեր տոն: Եղբորս խելացի ժամացույց էր բերել: իսկ մյուս քույրիկիս՝ պլանշետ: Հրավառություն ենք արել: Իմ քեռին է եկել:

Ես գնացել էի Ալիսան հրաշքների աշխարհում թատրոն: Թատրոնի հերոսները սառուցների վրա էին սահում: Այն տևելու էր 1ժամ, բայց ուշ սկսվեց, տևեց 2ժամ: Ալիսան ամեն տեղ ընկնում էր: Նա բարի և համեստ աղջիկ էր: Նա կապույտ շոր ուներ: Այդ հեքիաթը ռուսերեն էր: Ինձ շատ դուր եկավ թատրոնը: Այնտեղ շատ ցուրտ էր նրանք էլ՝ այսինք հերոսները, շատ բարակ էին հագել: Երբ վերջացավ, հայրիկս և մայրիկիս  ինձ ու եղբորս տարավ պիցցայանոց: Երբ վերջացրեցինք, դրսում տեսանք Ձմեռ պապիկ և պանդա: Երկու հազար քսանի մոտ նկարվեցինք: 

 

Ես Միլենա Կարապետյանն եմ, սովորում եմ Հյուսիսային դպրոցում, 3-1 դասարանում: Այս ընթացքում ես սովորել եմ գրել, կարդալ, գումարում-հանում անել, բազմապատկում-բաժանում անել և օգտակար բաներ:

Ես այս դպրոց գալիս եմ 5 տարի: Ես Սեբաստացի եմ: Մենք այս տարի գնացել ենք երեք անգամ ճամփորդության, մեկը՝ Մարտիրոս Սարյանի տուն թանգարան ,մյուսը՝ Մեղրաձոր էինք գնացել,  երրորդը՝ Թումո: Ճամփորդության ժամանակ ես տեսա Մեղրաձորը, ինձ շատ դուր եկավ: Մենք բարձրացանք սար, սարի գլխին կար եկեղեցի, մենք մոմ վառեցինք և երգեցինք: Ճամփորդության ժամանակ սարի գլխին գործնագործ խաղացինք: Երբ սարից իջանք, սարը շատ սղլիկ էր,մենք ուզում էինք քայլելով իջնեինք, չէր թողնում սարը, նա ուզում էր մենք վազեինք:

Ես շատ զարմացած էի մնացել, երբ գնացել էինք Թումո տեխնոլոգիաների կենտրոն,այնտեղ շատ հետաքրքիր էր ու զարմանալի:

Երբ գնացինք Մարտիրոս Սարյանի տուն թանգարան, մենք արդեն ծանոթ էինք թանգարանին, մեր համակարգիչներով ուսումնասիրել էինք:

Մենք լողի դաս ունենք, հեծանվավարություն, տեխնոլոգիայի ժամին հետաքրքիր իրեր ենք պատրաստում, կավագործություն ենք անում: Մեր դպրոցում հարիսայի տոն ենք անում, թթուդրիկ ենք անում, դդմի տոն ենք անում, ղափամայի տոն ենք անում:

 Դպրոցում ես շատ ընկերներ ունեմ՝ Եվան, Լիլին, Էյվան, Նարեն, Արփին, Դավիթը, Խաչատուրը, Հովհաննեսը: Մենք գնացել ենք գրադարան, ես այնտեղից գիրք եմ վերցրել, բերել եմ տուն, կարդացել, հետո տարել եմ, փոխել ուրիշն եմ վերցրել: 

Հունաստան

Հունաստանում մարդիկ միմյանց տուն գնալիս ճանապարհից մեծ քար են վերցնում և գցում տան դռան առաջ՝ արտասանելով հետևյալ բառերը. «Թող տանտիրոջ հարստությունը լինի այս քարի պես ծանր»: Եթե ճանապարհին ծանր քար չի լինում, հյուրերը շատ փոքր քար են վերցնում և դռան մոտ վայր գցելիս արտասանում. «Թող տանտիրոջ դժվարությունները այս քարի նման փոքր լինեն»:

Եգիպտոս

Չնայած տարի հասկացությունը ծնվել է Հին Եգիպտոսում, այն էլ այն ժամանակվանից, երբ սկսվեց գոյություն ունենալ թվականություն, բայց տարբեր ժողովուրդներ տարբեր ամիսներ են համարել տարվա առաջին ամիսը, և տարբեր է եղել նրանց նոր տարին։

Հին պարսիկները նոր տարին նշում էին գարնան օրահավասարից հետո՝ մարտի 21-ին կամ մարտի 22-ը (որն, ըստ իրանական օրացույցի, ընկնում է էսֆանդի 30-ից ֆարվարդինի 1-ը)։ Տոնը կոչվում էր «վարդի և գինու» օր։ Հետագայում այն ընդունվեց մուսուլմանական աշխարհի կողմից և ստացավ «Նովրուզ» («Նոր օր») անվանում, որը այսօր էլ նշում են մեծ շուքով Իրանի և այլ իսլամադավան ժողովուրդների կողմից։

Բարև ձմեռ պապիկ: Ես ինձ լավ եմ պահել, բայց մի քիչ չարաճճի եմ պահել: Ես քեզնից կամ հեծանիվ կամ հեռախոս կամ ինչ որ դու կուզենաս բերել ինձ:Քանի որ դու հեռավոր երկրից ես գալիս,քեզ ծանր չլինի, ես իմ հավաքած գումարով կգնեմ իմ հեծանիվը: Ես անպայման դասերս կսովորեմ մինչև քո գալը: Ես կցանկանամ, որ քեզ տեսնեմ: Իմ քույրիկն էլ չի վախենա, նա արդեն մեծացել է: Նամակ ձմեռ պապիկին Միլենայից: