Մենք դասընկերներով գնացել էինք Էրեբունի թանգարան,այնտեղ շատ լավ էր: Մենք Էրեբունի քաղաքի պատմությունը սովորեցին, իմացանք ,թե ինչպես են հին ժամանակներում կռիվներին մասնակցել, ինչ հագուստ են հագել և ինչ զենքեր են գտագուրծել: Մենք փորոցինք հողը և գտանք քարեր,նոր տեղեկություններ իմացանք հնագույն ժամանակների մասին: Այդ օրը շատ լավ անցավ Էրեբունի թանգարանում:
Զմրուխտյա գետակի վրա մի խեղճ ջրաղաց կար:
Ջրաղացի դռան առջև, կանաչ ուռենու տակ, թիկն էր տվել ջրաղացպանը և չիբուխը գոհ ծխում. կողքին նստել էր կինը, իսկ նրանց աչքերի առջև մի սիրուն մանուկ՝ նրանց երեխան, խաղ էր անում:
Մեղմիկ սոսափում էր ուռենին, և ջրաղացն անուշ մտմտալով, ասես հին օրերից մի հին հեքիաթ էր պատմում:
Ինչպես եղավ, մի օր այդ սիրուն մանուկը վազելով թիթեռնիկի հետևից, հեռացավ ջրաղացից, ընկավ մացառների մեջ, անցավ ձորակից ձորակ, կորցրեց ջրաղացի շավիղը ու գնաց, գնաց, հասավ մեծ ճանապարհին, նստեց եզերքին ու լաց եղավ:
Անցավ մի քարավան. մի ուղևոր տեսավ լացող մանուկին, խղճաց, վեր առավ և իր հետ տարավ:
Տարավ իր տունը, և որովհետև զավակ չուներ, որդեգրեց նրան:
Մանուկը մեծացավ, դարձավ մի շնորհալի երիտասարդ:
Ամենքը սիրում էին նրան և ուրախանում նրա վրա, բայց նա տխուր էր, միշտ տխուր:
Երբ երեկոները մենակ նստում էր իրենց շքեղ պատշգամբում, որի շուրջը բացվում էր պարտեզը՝ հովասուն ծառերով և կարկաչյուն շատրվաններով, նրա հոգին սլանում էր մի ուրիշ վայր, որ հեռավոր երազի պես մեկ երևում էր, մեկ չքանում…Երևում էր մի խեղճ ջրաղաց զմրուխտյա գետակի վրա, որ օր ու գիշեր մանկության պես սիրուն մի հին հեքիաթ էր պատմում, տեսնում էր երկու հարազատ դեմքեր՝ նստած կանաչ ուռենու տակ. մեկը մտքի մեջ ընկած չիբուխ է ծխում, մյուսը արցունքոտ աչքերով նայում է հեռուն:
-Ինչո՞ւ ես տխուր, իմ որդի, -ասում էր հարուստ հայրը նրան.-ի՞նչդ է պակաս, թե՞ սեր ունիս մի աղջկա, հայտնի՛ր, թե չէ, ի՞նչ կա…
Եվ խնջույք էր սարքել բարի հայրը որդուն ուրախացնելու համար. դահլիճները լուսավորված էին ջահերով. նազելի աղջիկները պատել էին երիտասարդի շուրջը, ասում ու ծիծաղում:
Երիտասարդը խնջույքի ժամանակ աննկատ դուրս ելավ դահլիճներից, անհայտացավ խավարի մեջ ու էլ չվերադարձավ:
Նա գնաց, շրջեց, թափառեց շատ ու շատ տեղեր, հարցուփորձ արավ և մի օր վերջալույսի շողերի տակ տեսավ զմրուխտյա գետակի վրա մի խեղճ ջրաղաց: Տեսավ՝ ջրաղացին կռնակը տվել է մի հին խրճիթ, որի բուխարիկից մարմանդ ծուխ է ելնում:
Մոտեցավ խրճիթին, կամացուկ նայեց լուսամուտից ներս. նստել էր մի ալևոր մարդ և մտախոհ չիբուխ էր ծխում. մի երերուն պառավ ցամաքած ձեռքերով սեղան էր փռում:
Երբ նրանք հացի նստան, պառավը վերցրեց մի կտոր հաց ու ասավ.
-Այս էլ որդուս բաժինը:
-Ա~յ կնիկ, այս քանի տարի է, միշտ էլ որդուս բաժինն ես պահում ու առավոտ անծանոթ անցորդներին տալիս… Հե~յ, մեր որդին էլ չի գա:
-Ա~յ մարդ, աստված գիտե՝ մեր որդին հիմի ում պատի տակ կուչ է եկել. ուրիշի մոր ձեռքին է նայում, կարելի է այն մոր տղան էլ հեռու տեղ է, ու ես նրան իմ որդու բաժինն եմ տալիս. ի՜նչ իմանաս, կարելի է նա էլ իմ որդուն իր բաժինն է տալիս…
Այդ միջոցին ներս ընկավ որդին, գրկեց մորն ու հորը, համբուրեց և լաց եղավ:
-Ա~ ա~ , մեր որդին,-բացականչեցին ծերունիները և գրկների մեջ առան իրենց կորած, կարոտած որդուն և լաց եղան:
Օջախի մեջ կարմիր կրակը ուրախ-ուրախ թևին է տալիս, պայծառ ու տաք ժպիտով լցնում երջանիկ խրճիթը:
Ջրաղացը անուշ-անուշ մտմտալով, մանուկ օրերից մի հեքիաթ էր պատմում՝ մանկության պես սիրուն, մանկության պես ոսկի…
Պատմվածքում կանաչով նշված բառերը բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:
Զմրուխտյա-զմրուխտից
Ջրաղաց-Հացահատիկ աղալու ջրային աղաց՝ աղորիք:
չիբուխ-ծխափող
մացառ-Փշոտ թփաբույս:
քարավան-Բեռնատար գրաստների (ձիերի, ուղտերի ևն)՝ բեռներ ու մարդկանց:
հովասուն-Հով տեղերում սնված՝ մեծացած՝ ապրած: Հով, զով:
բուխարիկի-Պատի մեջ շինված վառարան՝ մեծ ու բաց կրակարանով:
երերուն-Երերացող, տարուբերվող:
թևին է տալիս- Ձեռքին է հարվածում
Պատմվածքում կապույտով նշված բառերի հոմանիշները գրի՛ր:
մանուկ-Փոքր
սոսափում-խշխշալ
շավիղ-ճանապարհ, ուղի, արահետ, կածան, ճլղա :
եզերք-Եզր, ծայր:
ուղևոր-ճամփորդ, ճանապարհորդ:
շնորհալի-Տաղանդավոր:
շքեղ-Գեղեցիկ:
նազելի-Խաղողի մի տեսակ:
աննկատ-Անտեսանելի:
անհայտ-Անծանոթ:
վերջալույս-իրիկուն:
խրճիթ-Տուն, Տնակ:
ալևորց-Ծեր, ծերունի:
առավոտ-լուսաբաց:
Ունի 141 կմ երկարություն։ Ավազանի մակերեսը 2650 կմ2 է (առանց Սևանա լճի)։ Սկիզբ է առնում Սեևանա լճից, հոսում հարավարևմտյան ընդհանուր ուղղությամբ,Երևանի անցնում Գեղարքունիքի, Կոտայքի մարզերով, քաղաքով, Արարատի մարզով ու թափվում Արաքսը։
Վերին հոսանքում մոտ 20 կմ հոսում է դեպի արևմուտք՝ այդ ընթացքում առաջացնելով գալարներ, միջին հոսանքում անցնում է նեղ ու խոր (120-150 մ) կիրճով, ստորին հոսանքում ուղղվում է դեպի հարավ-արևելք, դուրս գալիս Արարատյան դաշտ, դառնում հանդարտահոս ու ծովի մակարդակից 820 մ բարձրության վրա լցվում Արաքսը։
Գետի ընդհանուր անկումը կազմում է 1100 մ։ Բնական պայմաններում Հրազդանի սնումը 62,5%-ով ստորերկրյա է, հորդացումը՝ գարնանային, վարարումները՝ ամռանն ու աշնանը։ Ջրի տարեկան միջին ծախսը 22,6 մ³/վրկ է, առավելագույնը՝ 138 մ³/վրկ, նվազագույնը՝ 9 մ³/վրկ, տարեկան հոսքը 712 միլիոն մ³։
Հրազդանի վրա կառուցվել են Սևանի, Հրազդանի, Արգել, Արզնիի,Քանաքեեռի , Երևանի ՀԷԿ-երը, մի շարք ջրանցքներ, Երևանյան լիճը:
Գետի անվանումն առաջին անգամ հանդիպում է հին հայկական հեղինակների՝ մասնավորապես Սեբեոսի (Հուրազդան տեսքով) և Մովսես Խորենացու մոտ (ավելի հին, Հրազդան)2,3։
Այլ անվանումներ Բջնիի ջուր, Բջնիջուր, Բջնո գետ, Բջնու ջուր, Զանգա, Զանգագետ, Զանգի, Զենգի, Զենկի, Զենկիչայ, Իլդարու, Իլդարուն, Իլդարունի, Իլդարունիա, Իլտարունի 4։
Դասարանական և տնային առաջադրանքներ
Հաշվի՛ր արտահայտության արժեքը
5 (532-483)
| – | 5 | 3 | 2 | ||||||||||||||||||||
| 4 | 8 | 3 | |||||||||||||||||||||
| 0 | 4 | 9 | |||||||||||||||||||||
| x | 5 | ||||||||||||||||||||||
| 2 | 4 | 5 | |||||||||||||||||||||
60 (4000-2627)+748
| – | 4 | 0 | 0 | 0 | |||||||||||||||||||
| 2 | 6 | 2 | 7 | ||||||||||||||||||||
| x | 1 | 3 | 7 | 3 | |||||||||||||||||||
| 6 | 0 | ||||||||||||||||||||||
| + | 0 | 0 | 0 | 0 | |||||||||||||||||||
| 8 | 2 | 3 | 8 | ||||||||||||||||||||
| 8 | 2 | 3 | 8 | 0 | |||||||||||||||||||
| + | 7 | 4 | 8 | ||||||||||||||||||||
| 8 | 3 | 1 | 2 | 8 | |||||||||||||||||||
62 (4880:80-244:4)
| – | 4 | 8 | 8 | 0 | 8 | 0 | 2 | 4 | 4 | 4 | |||||||||||||
| 4 | 8 | 0 | 6 | 1 | 2 | 4 | 6 | 1 | |||||||||||||||
| 0 | 0 | 8 | 0 | 0 | 4 | ||||||||||||||||||
| 8 | 0 | 4 | |||||||||||||||||||||
| 0 | 0 | ||||||||||||||||||||||
| 6 | 1 | – | 6 | 1 | = | 0 | x | 6 | 2 | ||||||||||||||
| 0 | |||||||||||||||||||||||
| 6 | 2 | ||||||||||||||||||||||
4242-(3415-1280)
| – | 3 | 4 | 1 | 5 | – | 4 | 2 | 4 | 2 | ||||||||||||||
| 1 | 2 | 8 | 0 | 2 | 1 | 3 | 5 | ||||||||||||||||
| – | 2 | 1 | 3 | 5 | 2 | 1 | 0 | 7 | |||||||||||||||
324216-(43015-1200):5
| – | 4 | 3 | 0 | 1 | 5 | – | 4 | 1 | 8 | 1 | 5 | 5 | |||||||||||
| 1 | 2 | 0 | 0 | 4 | 0 | 8 | 3 | 6 | 3 | ||||||||||||||
| – | 4 | 1 | 8 | 1 | 5 | – | 1 | 8 | |||||||||||||||
| 1 | 5 | ||||||||||||||||||||||
| 3 | 1 | ||||||||||||||||||||||
| 3 | 0 | ||||||||||||||||||||||
| 1 | 5 | ||||||||||||||||||||||
| 1 | 5 | ||||||||||||||||||||||
| 0 | |||||||||||||||||||||||
| – | 3 | 2 | 4 | 2 | 1 | 6 | |||||||||||||||||
| 8 | 3 | 6 | 3 | ||||||||||||||||||||
| 2 | 1 | 5 | 8 | 5 | 3 | ||||||||||||||||||
215432-55 (42240:60-704)
| – | 4 | 2 | 2 | 4 | 0 | 6 | 0 | – | 7 | 4 | 0 | ||||||||||||
| 4 | 2 | 7 | 4 | 0 | 7 | 0 | 4 | ||||||||||||||||
| 0 | 2 | 4 | 0 | 3 | 6 | ||||||||||||||||||
| 2 | 4 | ||||||||||||||||||||||
| 0 | |||||||||||||||||||||||
| x | 5 | 5 | – | 2 | 1 | 5 | 4 | 3 | 2 | ||||||||||||||
| 3 | 6 | 1 | 9 | 8 | 0 | ||||||||||||||||||
| + | 3 | 3 | 0 | 2 | 1 | 3 | 4 | 5 | 2 | ||||||||||||||
| 1 | 6 | 5 | |||||||||||||||||||||
| 1 | 9 | 8 | 0 | ||||||||||||||||||||
Ձմեռն եկավ: Ձմեռը շատ գեղեցիկ է , ձյունից մարդիկ բան չեն հասկանում,որովհետև ձյունը մեկ գալիս է,մեկ չի գալիս: Բայց մեկ անգամ անդադար սկսեց գալ և անքան ուժեղ էր,որ մարդիկ չէին կարողանում դուռը բացել: Մարդիկ դժգոհում էին : Ձմեռը տեսավ ,որ մարդիկ դժգոհում են,հեռացավ: Շատ շոգ էր , ձմեռը նրանցից նեղացել էր : Մարդիկ մի քանի օր ուրախ էին: Բայց քիչ-քիչ սկսում էին տխրել, նրանք որոշեցին ձմռանից ներողություն խնդրել: Ձմեռը նրանց ներեց ու առաջվա նման մեկ գալիս է, մեկ չի գալիս,իսկ մարդիկ միշտ գոհ են,էլ չեն դժգոհում:
1․ Անահիտը 5 տուփ կարագ գնելու համար վճարեց 3500դրամ։ Սոնան այդ նույն կարագից 3 տուփ գնելու համար որքքա՞ն գումար պետք է վճարի։
3500:5=700 Պատ.՝ 2100
700×3=2100
2․Ավտոմեքենան երկու օրում անցավ 650կմ ճանապարհ։ Առաջին օրը նա անցավ 70կմ-ով ավելի, քան երկրորդ օրը։ Որքա՞ն ճանապարհ անցավ ավտոմեքենան առաջին օրը։
650-70=580
580:2=290
290+70=360 Պատ.`360
3․ Սոնան 20 տետրի համար վճարեց 280 դրամ ավելի, քան Անին՝ 16 տետրի համար։ Աննան 7 տետրի համար որքա՞ն գումար պետք է վճարի։
20-16=4
280:4=70
7×70=490
4․ Էլեկտրալարի 60մ երկարությամբ փաթեթն արժե 7200դրամ։ Որքա՞ն պետք է վճարել՝ այդ լարից 25մ գնելու համար:
7200:60=120
25×120=3000 Պատ՝.3000
5․Երկու թվերի գումարը 1240 է, իսկ տարբերությունը՝ 120։ Որո՞նք են այդ թվերը։
1240-120=1120 1120:2=560 1240-560=680 Պատ՝.560,680:
6. Երկու պարկում միասին կար 124կգ շաքարավազ։ Երբ առաջին պարկից 4կգ լցրին երկրորդի մեջ, պարկերում շաքարավազի քանակները հավասարվեցին։ Քանի՞ կիլոգրամ շաքարավազ կար յուրաքանչյուր պարկում։
124-4=120 120:2=60 60+4=64 Պատ.՝ 60,64
7. Դերձակն ունի 21մ գործվածք։ Դրանից նա օրական պետք է կտրի 3մ։ Ո՞րերորդ օրը նա կկտրի վերջին կտորը։
21:3=7 Պատ.՝7-րդ:
Если Незнайка брался за какое-нибудь дело, то делал его не так, как надо, и все у него получалось шиворот-навыворот. Читать он выучился только по слогам, а писать умел только печатными буквами.
Незнайка очень хотел чему-нибудь научиться, но не любил трудиться. Ему хотелось выучиться сразу, без всякого труда.
Гусля был замечательным музыкантом. У него были разные музыкальные инструменты, и он часто играл на них. Все слушали музыку и очень хвалили. Незнайке было завидно, что хвалят Гуслю, вот он и стал просить его:
— Научи меня играть. Я тоже хочу быть музыкантом.
— Учись, — согласился Гусля. — На чём ты хочешь играть?
— А на чём легче всего выучиться?
— На балалайке.
— Ну, давай сюда балалайку, я попробую.
Гусля дал ему балалайку. Незнайка забренчал на струнах. Потом говорит:
— Нет, балалайка слишком тихо играет. Дай что-нибудь другое, погромче.
Гусля дал ему скрипку. Незнайка принялся пиликать смычком по струнам и сказал:
— А ещё громче ничего нет?
— Ещё труба есть, — ответил Гусля.
— Давай-ка её сюда, попробуем.
Гусля дал ему большую медную трубу. Незнайка как подует в неё, труба как заревёт!
— Вот это хороший инструмент! — обрадовался Незнайка. — Громко играет!
— Ну, учись на трубе, если тебе нравится, — согласился Гусля.
— А зачем мне учиться? Я и так умею, — ответил Незнайка.
— Да нет, ты ещё не умеешь.
— Умею, умею! Вот послушай! — закричал Незнайка и принялся изо всех сил дуть в трубу: — Бу-бу-бу! Гу-гу-гу-у!
— Ты просто трубишь, а не играешь, — ответил Гусля.
— Как не играю? — обиделся Незнайка. — Очень даже хорошо играю! Громко!
— Эх, ты! Тут дело не в том, чтобы было громко. Надо, чтоб было красиво. Ты, я вижу, совсем не способен к музыке.
— Это ты не способен! — рассердился Незнайка. — Ты просто из зависти так говоришь. Тебе хочется, чтобы тебя одного слушали и хвалили.
— Ничего подобного, — сказал Гусля. — Бери трубу и играй сколько хочешь, если считаешь, что не нужно учиться. Пусть и тебя хвалят.
— Ну и буду играть! — ответил Незнайка.
Он принялся дуть в трубу, а так как играть он не умел, то труба у него и ревела, и хрипела, и визжала, и хрюкала. Гусля слушал, слушал… Наконец ему надоело, и он ушёл.
Вечером, когда все малыши собрались дома. Незнайка снова взялся за трубу и принялся дуть в нее сколько хватало сил:
— Бу-бу-бу-у! Ду-ду-ду-у!
— Что за шум? — закричали все.
— Это не шум, — ответил Незнайка. — Это я играю.
— Перестань сейчас же! — закричал Знайка. — От твоей музыки уши болят!
— Это потому, что ты к моей музыке ещё не привык. Вот привыкнешь — и уши не станут болеть.
— А я и не хочу привыкать.
Но Незнайка не слушал его и продолжал играть:
— Бу-бу-бу! Хр-р-р! Хр-р-р! Виу! Виу!
— Да перестань ты! — набросились на него все малыши. — Уходи отсюда со своей противной трубой!
— Куда же мне уходить?
— Иди в поле да там и играй.
— Так в поле ведь некому будет слушать.
— А тебе обязательно надо, чтоб кто-нибудь слушал?
— Обязательно.
— Ну, иди на улицу, там тебя соседи услышат.
Незнайка пошёл на улицу и стал играть возле соседнего дома, но соседи попросили его не шуметь под окнами. Тогда он пошел к другому дому — его и оттуда прогнали. Он пошёл к третьему дому — его стали и оттуда гнать, а он решил им назло играть и играть. Соседи рассердились, выбежали из дома и погнались за ним. Насилу он убежал от них со своей трубой.
С тех пор Незнайка перестал играть на трубе.
Տղան գնաց փնտրելու: Շատ երկար փնտրեց, առաջին օրը չգթավ բայց նրա ընկերը համոզեց մեկ անքամ էլ փնտրել, նորից փնտրեցին շատ երկար բայց այս անքամել չգթան: Ընկերը համոզված էր որ այս անգամ ամպայման կգտնեն եղնիկին, այս անքամ վերջինն էր որ որոշեցին փնտրել և գթան եղնիկին, տխան որոշեց թողնել եղնիկին իր ընտանիքի մոտ, նա վորոշեց հաճախ գալ եղնիկի մոտ բայց նրան թողնել իր ընտանիքի մոտ:
Mr. and Mrs. Smith have one son and one daughter. The son’s name is John. The daughter’s name is Sarah.
The Smiths live in a house. They have a living room. They watch TV in the living room. The father cooks food in the kitchen. They eat in the dining room. The house has two bedrooms. They sleep in the bedrooms. They keep their clothes in the closet. There is one bathroom. They brush their teeth in the bathroom.
The house has a garden. John and Sarah play in the garden. They have a dog. John and Sarah like to play with the dog.
Պարոն և Տիկին։ Սմիթը ունեն է մեկ որդի և մեկ դուստր։ Նրա անունը Ջոն է։ Նրա դստեր անուն Սառա է։ Սմիթները ապրում են մի տանը։Այն ունի հյուրասենյակ։ Հյուրասենյակում կա հեռուստացույց։ Նրա հայրիկը պատրաստում է խոհանոց։ Կա մի ճաշասենյակ։ Նրա տանը կա ննջասենյակ։ Նրանք քնում է ննջասենյակում։ Նրանք պահում են նրանց հագուստները պահարանում։ Այնտեղ կա մեկ լոգասենյակ։ Նա լվանում է իր ատամները լոգասենյակում։ Տունը ունի մի բակ։ Ջոնը և Սարահը խաղում են բակում։ Նա ունի շուն։ Ջոն և Սարահը սիրում են խաղակ շան հետ։
Մի անգամ իմ բարեկամ մի որսորդ մեր հանդի անտառուտ սարերից մի եղնիկ նվեր բերեց երեխաներիս համար»: Այսպես սկսեց ընկերս աշնանային մի երեկո, երբ նստած միասին նրա պատշգամբում, հիացած նայում էինք հեքիաթական վերջալույսով վարվռուն սարերին, որոնց վրա մակաղած հոտերի նման մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները:
«Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր, խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով, որ ծածկվում էին երկայն, նուրբ թարթիչների տակ:
Կամաց-կամաց մեր վրա սովորեց նա. էլ չէր փախչում, չէր վախենում մեզնից. մանավանդ շա՜տ մտերմացել էր երեխաներիս հետ. նրանց հետ միասին վազվզում էր պարտեզում, նրանց հետ ճաշում էր, նրանց հետ քնում: Մի բան ինձ շատ էր զարմացնում: Եղնիկը թեև այնպես ընտելացել էր մեզ, սովորել էր մեր տանն ու դռանը, բայց մեկ-մեկ մեզնից թաքուն բարձրանում էր այս պատշգամբը և ուշագրավ, լռիկ նայում էր հեռու` անտառներով փաթաթված սարերին. ականջները լարած խորասույզ լսում էր անտառների խուլ ու անդուլ շառաչը, որ երբեմն ուժեղանում էր, երբեմն բարականում` նայելով հովերի թափին: Նայում էր նա այնպե՜ս անթարթ և այնպե՜ս ինքնամոռաց, որ երբ պատահում էր բարձրանում էի պատշգամբը, ինձ բավական միջոց չէր նկատում և երբ հանկարծ ուշքի էր գալիս` նետի պես ծլկվում էր մոտիցս…
Արդյոք գիտե՞ր նա, որ ինքը ղողանջուն անտառների ազատ երեխան է եղել, որ մայրը այնտեղ է կաթ տվել իրեն, որ այնտեղ է իր հայրը եղջյուրները խփել կաղնիներին: Արդյոք, գիտե՞ր, որ այդ խուլ շառաչը անուշ-անուշ օրորել է իրեն առաջին անգամ, և ո՞վ գիտե, գուցե, երազներ է բերել իրեն, սիրուն երազներ…
Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ, մտածում էի ես: Եվ այնպես սրտանց ցավակցում էի նրան… Չէ՞ որ նա էլ մեզ պես մտածող և զգայուն հոգի ունի:
Ես շատ էի հարգում նրան, խնդրեմ չծիծաղես վրաս, այո՛, այնքան, որ երբ նա բարձրանում էր պատշգամբը, հեռացնում էի երեխաներիս, և թողնում էինք նրան մենակ իր ապրումների հետ…
Երբ գրկում էի նրան, այդ նազելի էակին, և նայում էի լեռնային աղբյուրների նման վճիտ աչուկների մեջ` տեսնում էի այնտեղ մի թախծալի, երազուն կարոտ…
Մի գիշեր,- մի քամի գիշեր էր,- սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում: Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը, ու թվում էր թե` հենց մեր դռան առջև է աղմկահույզ, հողմածեծ անտառը:
Երեխաներս վախից կուչ էին եկել. մինչդեռ եղնիկը դողում էր մի խենթ սարսուռով: Աչքերը կայծակին էին տալիս: Անթարթ, ամբողջովին լսելիք դառած` ականջ էր դնում նա անտառի հուժկու շառաչին, որ խոսում էր նրա հետ մայրենի լեզվով:
Անտառը կանչում է նրան, ընկերների ազատ վազքն է տեսնում նա մթին թավուտների մացառուտ ժայռերն ի վեր,- մտածում էի ես:
Մի փոքր հետո ավելի սաստկացավ քամին` փոթորիկ դառնալու չափ. մեկ էլ աղմուկով բացվեցին լուսամուտի փեղկերը, և մի ուժգին շառաչ միանգամից ներս խուժեց: Եղնիկը հանկարծակի մի ոստումով ցատկեց լուսամուտի գոգը` աչքերը սուզելով շառաչուն խավարի մեջ: Ես իսկույն վրա վազեցի բռնելու նրան, սակայն նա մի ակնթարթի մեջ թռավ լուսամուտից պարտեզը և ծածկվեց խավարների մեջ…
Դե՛հ, հիմա՛ գնա ու գտիր նրան իր հայրենի անծայր անտառներում…»:
Դո՛ւրս գրիր անծանոթ բառերը և բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:
հանդ-Դաշտ, արտերի ամբողջությունը:
մակաղած-
ոսկեգեղմ-Հին հունական դիցաբանության մեջ՝ ոչխարի ոսկե մորթի:
մատաղ-Նորածին, մատղաշ: Մատաղ անասուններ:
խարտյաշ-Ոսկեգույն դեղինին և բալ շագանակագույնին տվող գույնով:
շառաչ-Աղմկալից ձայն, դղրդոց:
անդուլ-Դուլ՝ դադար չունեցող, անդադար:
ծլկել-սուսիկ-փուսիկ փախչել
ղողանջուն-Ղողանջող, ղողանջ արձակող:
շնկշնկան-Շնկշնկացող, շնկշնկոցով փչող:
վճիտ-Պարզ, մաքուր, հստակ: Վճիտ ջուր:
հողմածեծ-Հողմից ծեծված:
հուժկու-ուժեղ, հզոր:
սարսուռ- Ցրտից առաջացող դող՝ ցնցում:
Դո՛ւրս գրիր աշունը պատկերող հատվածը:
Մի գիշեր,- մի քամի գիշեր էր,- սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում: Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը, ու թվում էր թե` հենց մեր դռան առջև է աղմկահույզ, հողմածեծ անտառը:
Բլոգումդ գրավոր պատմի՛ր Ավ Իսահակյանի «Եղնիկը» պատմվածքը(կարճ՝ 5-6 նախադասությամբ):
Տղաները գտել էին մի եղնիկ: Եղնիկը վախենում էր տղաներց ,եղնիկը անընդհատ փաղչում էր տղաներից: Հետո նրանց հետ շատ ընտելացավ, բայց նա շատ էր կարոտում իր ընտանիքին : Մի անքամ շատ ուժեղ քմի սկսվեց, այնքան ուժեղ ,որ պատուհանները բացվելու պետ եղնիկը միանգամից դուրս թռավ:
Նկարագրի՛ր եղնիկին:
Եղնիկը շատ վախկոտ էր:
Դո՛ւրս գրիր պատմվածքի ամենահուզիչ հատվածը:
Մի փոքր հետո ավելի սաստկացավ քամին` փոթորիկ դառնալու չափ. մեկ էլ աղմուկով բացվեցին լուսամուտի փեղկերը, և մի ուժգին շառաչ միանգամից ներս խուժեց: Եղնիկը հանկարծակի մի ոստումով ցատկեց լուսամուտի գոգը` աչքերը սուզելով շառաչուն խավարի մեջ: Ես իսկույն վրա վազեցի բռնելու նրան, սակայն նա մի ակնթարթի մեջ թռավ լուսամուտից պարտեզը և ծածկվեց խավարների մեջ…
Դե՛հ, հիմա՛ գնա ու գտիր նրան իր հայրենի անծայր անտառներում…»:
Ո՞րն է այս պատմվածքի հիմնական իմաստը:
Որ կենդանիները ,եթե ծնողներ ունեն ,նրաց պետք է թողնել իրենց ծնողների մոտ:
Բլոգումդ գրի՛ր հանդ, վերջալույս, խարտյաշ, ջինջ, անդուլ, նազելի, վճիտ, հուժկու, թախծալի, հողմ, ոստյուն, խավար, սաստկանալ բառերի հոմանիշերը:
հանդ-Արտ, դաշտ
վերջալույս-Մայրամուտ
խարտյաշ-Դեղձան, դեղնորակ:
ջինջ-մաքուր
անդուլ-Անդադար:
նազելի-Սիրուն, գեղեցիկ:
վճիտ-մաքուր,զուլալ
հուժկու-Ուժեղ, հզոր:
թախծալի-Տխրալի:
հողմ-Քամի:
ոստյուն-ցատկ, թռիչք:
խավար-մութ:
սաստկանալ-բարկանալ:
Գրի՛ր նաև բարեկամ, ջինջ, թաքուն, երեխա, զգայուն, խավար բառերի հականիշները:
բարեկամ-թշնամի
ջինջ-կեղտոտ:
թաքուն-բացահայտ
երեխա-մեծահասակ:
զգայուն-թույլ:
խավար-լուսավոր:
Հեքիաթական, վերջալույս, պատշգամբ, բարձրանալ, փաթաթել, ծածկվել
Միլենա Կարապետյան բլոգ 