Հայաստանում հանքարդյունաբերությունը և ջրային էկոհամակարգերի ոչնչացումը երկրի ամենամեծ էկոլոգիական մարտահրավերներից են: Թեև հանքերը գետերը ֆիզիկապես ամբողջությամբ չեն չորացնում, դրանք «վերացնում» են գետերի կենսաբանական կյանքը՝ ջրերը դարձնելով անպիտան ոռոգման, խմելու և ձկնատեսակների գոյատևման համար: Բազմաթիվ գետեր ստացել են 5-րդ դասի՝ ամենավատ որակի աղտոտվածության կարգավիճակ:
Թեղուտի պղնձամոլիբդենային հանքավայրի շահագործումից հետո Շնող գետի վիճակը կտրուկ վատացել է: Գետի ջրերում պարբերաբար գրանցվում են մոլիբդենի, երկաթի և պղնձի թույլատրելի խտության բազմապատիկ գերազանցումներ: Այն կորցրել է իր ջրային կենդանի օրգանիզմների բազմազանությունը:
Ախթալա գետի լեռնահարստացման կոմբինատի և դրան հարակից պոչամբարների անմիջական ազդեցության տակ է: Անձրևների և արտահոսքերի ժամանակ տոքսիկ մետաղները լցվում են գետ, ինչի պատճառով այն հաճախ ստանում է գորշ կամ կաթնագույն երանգ:
Դեբեդ գետը լինելով անդրսահմանային գետ՝ այն իր մեջ է ներառում Շնողի և Ախթալայի աղտոտված ջրերը՝ ծանր մետաղները հասցնելով մինչև հարևան երկրներ:
